 |
| Gewoon aan deze kant van de hemel
is er een plek die de Regenboog-Brug wordt genoemd. Wanneer een dier sterft, dat heel dierbaar is voor iemand hier, dan gaat dit huisdier naar de Regenboog-Brug. Daar zijn grasvelden en heuvels voor al onze speciale vrienden zodat ze samen kunnen rennen en spelen. Daar is een overvloed aan eten, water en zonneschijn en onze vrienden hebben het warm en behaaglijk. |
|
| Alle dieren die ziek of oud waren
worden weer gezond en vitaal, zij die gewond of verminkt waren worden weer heel
en sterk, net zoals wij hen herinneren in onze dromen van de dagen en tijden
die voorbij zijn. De dieren zijn blij en tevreden, behalve voor een
kleinigheid, ze missen allemaal iemand die voor hen heel dierbaar is en die
achter moest blijven. Allemaal rennen en spelen ze samen, maar er komt een dag wanneer er plotseling een stopt en staart in de verte. Zijn heldere ogen staan gespannen, zijn enthousiast lichaam beeft. Plotseling begint hij weg te rennen van de groep, vliegend over het groene gras, dragen zijn benen hem sneller en sneller. Jij bent gezien en als jij eindelijk je speciale vriend ontmoet, omhels je elkaar in een vreugdevolle hereniging om nooit meer gescheiden te worden. Gelukkige kusjes regenen op je gezicht, je handen liefkozen zijn geliefde hoofd en jij kijk opnieuw in de vertrouwde ogen van je huisdier, die al zolang uit je leven weg was maar nooit uit je hart. Dan gaan jullie samen over de Regenboog-Brug..... 
|
Jean,
12 jaar geleden kwam jij in ons leven als een lief, zacht bolletje wol.
Tijdens deze 12 jaren heb jij ons héél véél gegeven.
Liefde, trouw, vriendschap, zonneschijn.
Nu is jouw vrouwtje en baasje intens verdrietig en radeloos.
Geen ochtend spelletjes meer, geen balletjes gooien meer.
Geen lieve natte snoet bij het binnenkomen.
Nooit meer je hoofdje zien met die speciale blik
als ik zei “buitenfluit” of “poesjes”, en nog zoveel meer……………
De “regenboog brug” daar ben jij nu ook, dat weet ik.
Daar kan je nu terug rennen en spelen met alle andere hondjes en met onze Banjer.
Daar ben je nu terug gezond en wel, en zoals in dit verhaal, zal je op een dag,
stoppen met rennen als je één van ons beiden ziet afkomen.
Daar bestaat géén tijd, voor jou niet en dat is voor ons een grote geruststelling,
wij daarentegen moeten geduldig wachten en proberen verder te leven met onze pijn.
Tot dan Jeannie, lieve schat, dan gaan wij samen over de Regenboog brug in een eeuwigheid van liefde.
Ron
Lieve Jean,
Vandaag was het moment dat we je moesten laten gaan.
Vandaag om 11.00 uur was het moment dat je rust kreeg.
Verleden week hebben we besloten dat dit het beste voor je was.
Het ging de laatste twee maanden steeds slechter met je, je wilde bijna niet
meer naar buiten, kon niet meer goed zelfstandig opstaan en zakte constant door
je achterpoten. Je lag bijna de hele dag te slapen en had zichtbaar pijn met
opstaan. We zagen het gebeuren en wisten dat we een beslissing moesten
maken binnenkort, dit is geen waardig leven meer voor jou.
Maar die beslissing wilden we helemaal niet maken.
Jij bent mijn kindje, ik kreeg je toen ik 20 jaar was en samen zijn we volwassen
geworden en hebben veel meegmaakt. Jij was er altijd en nu niet meer.
Je was een geweldige lieve hond en we hebben veel plezier gehad de afgelopen 12 jaar.
Je heb de geboorte van Roxanne en Joey meegemaakt. Je accepteerden
hun meteen en ze waren (zijn) stapelgek op jou. Roxanne (4 jaar) hebben we
de laatste weken uitgelgd dat je oud ben en pijn heb. Jean gaat binnenkort
naar de hondenhemel. Vandaag toen ze naar school ging nog kroelen en op de
foto met jou. Toen we haar ophaalden vroeg ze direct; is Jean nu in de honden-
hemel op een wolkje? Ja lieverd Jean is er niet meer. Roxanne huilt veel en
mist je. Joey is nog te klein om te praten (1.5 jaar) maar die was echt
stapelgek op je, vanaf dat hij kon kruipen zocht hij je meerdere malen op.
Kusjes vragen en Jean aaien.
Lieve Jean, ik voel me zo alleen, ik heb mijn kindje moeten laten gaan en
dat is niet eerlijk. Het huilen blijft maar doorgaan. Het is zo stil zonder
jou. Ik zou willen dat je voor altijd bij me kon blijven. Ik wil je bedanken
alle mooie jaren, wat er ook gebeurden jij was er altijd. Een kroel, een likje
een pootje je heb het al die jaren gegeven en wij hebben ons best gedaan
om jou een mooi leven te geven. Nou ben je weer bij Banjer,dat was jouw
maatje een groot deel van je leven. Geef je Banjer een dikke knuffel van ons,
en zeg dat we hem nog niet vergeten zijn.
Lieve Jean, ik wou dat ik nog even bij je kon zijn, gewoon even tegen je
aan liggen en samen kroelen.Wij zullen jou nooit vergeten en ik hoop dat
jij ons ook nooit vergeet.
Veel liefs Petra.